اینترنت بین سیاره ایی

اینترنت بین سیاره ایی رویایی که به تحقق پیوست.

اینترنت بی سیاره ای

از سال ۱۹۸۲ قرارداد (Peer to Peer) مورد تائید تمام آژانس های فضایی جهان برای ارتباطات با ساختار نقطه به نقطه قرار گرفت کمیته مشاوران سیستم های داده های فضایی با توافق آژانس های فضایی جهان برای استاندارد سازی روش ارسال اطلاعات رایانه ایی و دیتا به فضا با همکاری ۱۰ سازمان فضایی گام هایی مهمی برداشته اند که بیست دو سازمان دیگر در این کمیته در زمینه فن آوری و طراحی ( اینترنت بین سیاره ایی) همکاری می کنند. و بیش از یکصد شرکت بزرگ در جهان با همکاری ناسا NASA به سرپرستی پروفسور (Vint Cerf) معاون شرکت Google تحت نظارت دپارتمان JPL ( آزمایشگاه پیشرانه سریع) سازمان ناسا NASA فعالیت می نمایند که این همکاری منجر به طراحی نرم افزار DTN یا ((Disruption Tolerant Networking) شبکه خازنی نقطه به نقطه گسسته با ضریب تحمل بالا) شده است .
در ۱۸ نوامبر امسال ۲۰۰۸ مدیریت دپارتمان JPL سازمان فضایی ناسا با استفاده از نرم افزار DTN از طریق ماهواره هایی در که در نقاط دور فضا ۲۰ میلیون کیلومتری زمین قرار دارند شبکه ارتباطات فضایی ( تکرار کپی از روی اصل ) را درنقاط مختلف اعماق فضا با موفقیت آزمایش کرد.
در مدیریت JPL در آزمایشگاه واقع در پاسادنا کالیفرنیا تیم عظیم مهندسان و طراحان بتوسط سفاینی که در ۲۰ میلیون کیلومتری زمین قرار دارند با استفاده از نرم افزار DTN تعدادی ( دوجین ) تصاویر را از اعماق فضا به زمین انتقال دادند. این اولین قدم و مرحله در ایجاد یک ارتباط بین سیاره ایی فضایی کاملا پیشرفته و با کیفیت است.
به گفته آدریان هوک Adrian Hooke: تیم رهبری و مدیریتی ناسا و نایب رئیس Google پروفسور Vint Cerf که مقرشان در واشنگتن است همراه با طراحان و برنامه ریزان DTN وظیفه تعیین معیار ها و طبقه بندی و استاندارد سازی اینترنت بین سیاره ای را بیش از ده سال است که بعهده دارند.
نرم افزارDTN ارسال دیتا و اطلاعات رایانه ای را با روشی متفاوت نسبت به اینترنت عادی (زمینی پروتکل TCP/IP ) ارسال می کند در واقع در طراحی جدید پروفسور Cerf و تیم عملیاتی اش یک رشته ارتباطات تکه تکه و مجزا را ارسال می نمایند.
اینترنت بین سیاره ایی در یک پهنای باند با سیگنال قوی باید قدرت مقاومت در مقابل تاخیر ها و قطعی و گسیختگی های ارتباطی داشته باشد. اختلالاتی مانند طوفان های خورشیدی یا قرار گرفتن ماهواره پشت سیاره می تواند اختلاتی در ارسال دیتا ایجاد نماید که زمان ارسال اطلاعات رایانه ای بین ۳ تا ۲۰ دقیقه نوری از مریخ به زمین طول خواهد کشید.
اینتر نت بین سیاره ایی باید در بسته های مجزا (تکه، تکه) با تأخیر یعنی ارسال هر بسته از مبدا تا حصول دریافت کامل در مقصد باشد و بعد از اطمینان کامل از دریافت بسته اولی در مقصد – کپی بسته دومی ارسال می گردد. برخلاف پروتکل ( TCP/IPشبکه اینترنت در زمین ) پروتکل DTN نمی تواند با سیستم سر به سر یا نوک به نوک (end to end) دیتا ارسال کند. در این طراحی مخازن ده گانه وجود دارد و ماهواره Epoxi که بهمراه ۹ مخزن دیگربه مرکزیت مریخ نشین Mars Lander Jpl در مدار مریخ قرار دارند. ماهواره Epoxi بعنوان ایستگاه تقویتی ماموریت دارد که هر دو سال یکبار دنباله دار Hartley را ملاقات نماید. در این طراحی اگر بسته های ارسالی دیتا نتوانند مقصد خودرا پیدا کند یا در واقع به علت اختلالات به مقصد نرسد منبع اولیه اطلاعات از بین نمی رود بلکه اصل اطلاعات در مخازنی در نقاط مختلف (در مبادی ارسال) نگاهداری می شود وتا زمانی که کپی بسته دیتا به سبد بعدی (مقصد ) بطور سالم و کامل تحویل نشود دیتا و اطلاعات در مبدأ حفظ می گردد. این روش یعنی ذخیره کن و کپی را به بعدی تحویل بده مانند بازی بین بازیکنان بسکتبال است که بازیکن توپ را به نزدیکترین بازیکن سبد تحویل می دهد و بدین معنی است که اطلاعات و دیتا رایانه ای در مسیر خروجی ( غیر فوری) بعلت اختلالات از دست نرفته و بطور ایمن تحویل مبادی بعدی می شود.

اینترنت بین سیاره ای

بنا به گفته: Leigh Torgerson مدیر عملیات آزمایش DTN در Jpl ناسا: امروزه تیم عملیاتی (فضا نوردان) بصورت روش غیر خودکار اجرای عملیات را بعهده دارند در واقع مرکز فرماندهی برای ارسال اطلاعات مشخصا باید زمان، مکان ارسال وزمان، مکان دریافت را مشخص نمایند ولی با برنامه ریزی و استاندارد سازی DTN همه این عملیات را می توان بصورت اتوماتیک (خودکار) انجام داد که انجام آزمایش DTN از ماه اکتبر آغاز شده و میان مراکز فرماندهی ناسا و سفینه Epoxi در سیاره مریخ در حال انجام است.
در چند سال آینده اینترنت بین سیاره ای می تواند تعدادی از ماموریت های فضایی را انجام بدهد و ماموریتهای پیچیده که با مرکز فرماندهی زمین در ارتباط است با حمایت سفاین مدار گرد و اینترنت بین سیاره ای این ماموریتهای پیچیده ساده تر می تواند انجام شود. و این می تواند همچنین یک ارتباطات با کیفیت، تضمینی و قابل اطمینان برای فضانوردان در مدار و سطح ماه باشد.
ماهواره هایی که درمدار مریخ نصب می شوند و صدها میلیون کیلومتراز زمین فاصله دارند تعمیر و عیب یابی شان بسیار مشکل و سخت خواهد بود لذا باید قطعات و ساختار این ماهواره ها باید بسیار ایمن، قویتر و با کیفیت تر باشد و از سویی دیگر چون فواصل دراعماق فضا بسیار دور است حدود ۳۰۰ میلیون کیلومتر و حتی بیشتر باشد بنابراین سیگنال های رادیویی برای رسیدن به مقصدش باید چندین دقیقه یا ساعت نوری طول بکشد در صورت ایجاد اختلاف در سیستم های الکترونیکی و ناوبری فضا پیماها فاجعه بار خواهد بود و فاجعه فضا پیمای کلمبیا از همین نوع بود . ایجاد یک شبکه پیچیده ، ایمن و با کیفیت ، تضمینی اینترنت بین سیاره ایی DTN می تواند راهگشای اینترنت فضایی باشد.

فضا، اینترنت فضایی


اما تا زمانی که بشر بتواند همانند کره زمین اینترنت را در کسری از ثانیه به مقاصد دور و ژرف در اعماق فضا منتقل کند خیلی راه داریم و باید منتظر تحولات وکشفیات انقلابی در علوم فیزیک و ریاضیات باشیم.
آینده دور ازدست نخواهد بود و رویا های بشر روزی به تحقق خواهد پیوست.

ترجمه و تحقیق از : فروهر همایون ایران بهار
منابع: مقاله منتشره از منبع خبر گزاری ناسا – شبکه فیزیک هوپا تصاویر : سایت ناسا

Be Sociable, Share!

یک پاسخ به “اینترنت بین سیاره ایی”

  1. DTN : Delay – Tolerant Network

    [پاسخ]

نوشتن پاسخ

*