ترس از سخنرانی

Fear of Speech  ترس از سخنرانی

ترس از سخنرانی (Fear of Speech)

ترس از سخن گفتن در برابر دیگران از هراس های رایج است. این ترس از عصبی ت خفیف تا فلج شدن از ترس و پانیک دیده می­شود. بسیاری از افراد دچار ترس از صحبت کردن در برابر عموم از این موقعیت­ها به طور کلی پرهیز می­کنند و یا در برابر اجتماع به هنگام سخن گفتن دچار لرزش دست و ارتعاش صدا می­شوند. اما با آمادگی و پایداری می توان بر ترس فائق آمد.

انجام اقدامات زیر در این مورد کمک می کنند:

  • شناخت موضوع: دریافت بهتر در مورد موضوع صحبت و اهمیت دادن بیشتر به موضوع سبب کمتر شدن اشتباه یا سردرگمی می­شود و در صورتی که شخص خود را گم کند و دستپاچه شود زودتر می­تواند به موضع برگردد. باید برای یافتن پاسخ پرسش­هایی که از جانب شنوندگان می­شود مدتی وقت گذاشت و پاسخ­ها را آماده کرد.

  • ساماندهی: پیش از وقت مقرر به دقت باید اطلاعاتی را که عرضه می­شود شامل هر نوع پیشنهاد و وسایل کمکی صوتی و دیداری را آماده نمود. هر چه برنامه سازماندهی بیشتری داشته باشد میزان عصبی ت کمتر است. روی یک کارت کوچک برای آنکه از مسأله دور نشد، باید رئوس مطالب را نوشت. درصورت امکان باید وقت گذاشت و مکان سخنرانی را مشاهد کرد و پیش از سخنرانی تجهیزات محل را بازدید نمود.
  • هر چه تمرین بیشتر سخنرانی بهتر: چند بار باید متن سخنرانی را تمرین کرد. این کار باید در برابر عده­ی معدود از آشنایان انجام شود. باید از این افراد خواست تا نسبت به سخنرانی واکنش دهند یا سخنرانی را روی ویدئو ضبط کرده و تماشا کنند و به این ترتیب شخص می تواند موقعیت­های بهبود خود را مشاهده کند.
  • تجسم موفقیت: تصور کنید سخنرانی به خوبی انجام خواهد شد. وجود افکار مثبت به کاهش بعضی از افکار منفی در مورد کار نمود اجتماعی و تا حدی تسکین اضطراب کمک خواهد کرد.

Fear-of-Speaking  ترس از سخنرانی

  • تنفس عمیق: انجام این تمرین بسیار آرام بخش است. پیش از رفتن به محل و در حین سخنرانی باید دو یا چند نفس آهسته و عمیق کشید.
  • تمرکز روی سخنرانی و نه شنوندگان: مردم اصولاً به اطلاعات جدید توجه دارند و به نحوه­ی عرضه­ی آن توجه نمی­کنند و ممکن است متوجه عصبی ت سخنران نشوند. در صورتی که شرکت کنندگان متوجه عصبی ت سخنران شوند، ممکن است به ریشه یابی پرداخته و خواستار مؤفق شدن سخنران گردند.
  • نترسید از لحظه­ ای سکوت: در صورت خارج شدن از موضوع یا احساس عصبی ت و توقف ذهن، ممکن است به نظر آید که ذهن تا ابد متوقف شده است. اما در واقع این مدت فقط چند ثانیه است حتی این مدت اگر طولانی تر هم باشد احتمالاً شنوندگان به این مکث توجهی نخواهند داشت و این مکث زمانی است که می­توان چند نفس عمیق و آهسته کشید.
  • قبول مؤفقیت: بعد از سخنرانی باید به خود آفرین گفت. ممکن است سخنرانی مؤفق نبوده باشد ولی احتمال دارد سخنران بیش از شرکت کنندگان از خود انتقاد کند. هر کسی ممکن است ضمن سخنرانی اشتباه کند. باید به هر یک از این اشتباهات به عنوان فرصتی برای بهبود مهارت استفاده کرد.
  • جلب حمایت: در بعضی نقاط دنیا سازمان­هایی برای حمایت از افرادی تشکیل شده است که دچار ترس از سخن گفتن در برابر عموم هستند.

اگر نتون با تمرین بر این ترس فایق شد باید در جستجوی کمک بود. درمان رفتاری شناختی یک درمان مؤفق برای کاهش ترس از سخن گفتن در برابر عامه است. به عنوان یک گزینه­ی دیگر، پزشک ممکن است یک داروی آرام بخش تجویز کند تا پیش از سخنرانی مصرف شود. مثل بتابلوکرها (که معمولاً در درمان فشار خون بالا و بعضی بیماری­های قلب مورد استفاده قرار می­گیرند). بعضی بتابلوکر ها بهتر عمل می­کنند. در صورتی که پزشک دارو تجویز کند پیش از رفتن به سخنرانی آن را امتحان کنید و تأثیرش را ببینید.

وجود عصبی ت و اضطراب در بعضی موارد طبیعی است و مورد سخنرانی در جمع هم استثنا نیست. این حالت را اضطراب انجام کار می­نامند و سایر نمون­های آن عبارت است از وحشت از صحنه، اضطراب امتحان و گرفتگی نویسندگی. اما افراد دچار اضطراب شدید و ناتوان کننده انجام کار که بیشتر شامل اضطراب در سایر موقعیت­های اجتماعی است ممکن است دچار نابسامانی اضطراب اجتماعی (هراس اجتماعی) باشند نابسامانی اضطراب اجتماعی به درمان با دارو، گفتار درمانی (روان درمانی) یا ترکیبی از این دو نیاز دارد.

منبع: دکتر حسین نجمی (متخصص روانپزشک)، هفته نامه پزشکی امروز شماره ۱۰۰۹ سال ۲۴ چهارشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۳

Be Sociable, Share!

نوشتن پاسخ

*